Calendar
 
  Last Diary
 
สองวัน
ทรมาน
น้อยใจ
กลับบ้าน
เหมือนจะดี
ใกล้หมอ
อาการ
ศิริราช
อาทิตย์
หวังว่าจะดีขึ้น
เครียดสุขภาพ
ลาป่วย
ลาป่วย
ผื่นกลางดึก
3 มิย.56
2 มิย.56
เริ่มอีกครั้ง
ยังอยู่...
เริ่มต้น..อีกครั้ง
อ่อนแอ...เข้มแข็ง
ท้อแท้ แต่ไม่ท้อถอย
ที่สุด
วุฒิภาวะพิการ
เย้ๆ
หยุด...วันสุดท้าย
รอลุ้น
แน่ใจหรือ?
11-11-11
ปีแรก...
;วิถี..คนป่วย
เบื่อ...ที่สุด
ยังนอนป่วย
อาการดีขึ้น
ปอด..ป่วย
ฝืน...
มา..ทำงาน
ลาป่วย..วันที่ 2
ลาป่วย
เบื่อออออออออออ
  Favourite Diary
 
  Counter
       


  อ่อนแอ...เข้มแข็ง  

ไดฯจ๋า...ฉันดีมากๆเลยรู้ไหมที่ได้กลับมาหาไดฯอีกครั้ง...แม้ว่าจะกลับมาด้วยน้ำตา...แต่ฉันมั่นใจว่ามันเป็นน้ำตาที่แสนดีใจ...ดีใจที่แนยังมีลมหายใจ...แม้ว่าส่วนหนึ่งของลมหายใจจะหายไป 

วันเสาร์ที่ผ่านมา...ตอนเช้าพยายามหารถเตรียมไปทานอาหารกับเธอและพรรคพวกของเธอที่ระยอง....ขี่แมงกะไซด์ไปซื้อหนังสือพิมพ์และหนังสือรายสัปดาห์อ่าน...โอนเงินไปให้เธอ  ก็ยังคุยกันปกติ...แต่เมื่อกลับถึงบ้าน เปิดหนังสืออ่าน  อ่าน และอ่าน จนถึงหน้าสุดท้าย....มือสั่น ...ใจสั่น...น้ำตาคลอ..พูดไรไม่ออก  อ่านต่อไปไม่ได้....จนกระทั่งตั้งสติได้ ...ภาพของเธอและสาวน้อยนางหนึ่งหรา  พร้อมกับข้อความที่ทำให้อึ้งๆ และอึ้ง  ฉันถ่ายภาพนั้นส่งไปให้เธอ และบอกว่าขอบคุณหนังสือ...เล่มนั้น

เธอพยายามโทรกลับมาเป็นสิบๆสาย แต่ฉันเลือกที่จะไม่รับ และไม่โทรกลับ ...โทรไปยกเลิกรถตัดสินใจไม่ไประยอง เธอส่งข้อความถามว่า ทำไมไม่คุยกับเธอ  แต่ไม่มีแม้แต่ข้อความแก้ตัว แสดงว่าเป็นจริง

ฉันตั้งใจไว้แล้วว่า...ต้องตัดใจ  เพราะเธอมีคนอื่นจริงๆ  และสาวน้อยนางนี้ก็เคยเป็นแฟนกับคนที่ฉันรู้จัก...บางความรุ้สึกฉันมั่นใจว่าเธอไม่ใช่ตัวเลือกของสาวคนนั้นแน่นอน  แต่นั่นมันเรื่องของเธอ  ไม่เกี่ยวกับฉัน   ...ฉันให้เวลาตัวฉันเองทำใจอย่างช้า 1 เดือน อย่างเร็ว 1สัปดาห์  5555+

 

วันจันทร์ที่ 21 ฉันไปหาหมอตามปกติ  แต่เมื่อไปถึงหมอสั่งให้นอน รพ.ด่วน บอกว่าหัวใจฉันจะหยุดทำงานยังไม่รู้อีกเหรอ  อ่ะจ๊ยยยย แค่รู้ว่าแย่ลง  แต่ไม่คิดว่าจะขนาดนี้...ไม่ปฏิเสธ  ..ให้เจ้าหน้าที่หาพยาบาลมาเฝ้า (ไร้ญาติ ขนาดนี้เลยนะเนี่ยยยยย)

ได้เลือดไป 2 ถุง อาการดีขึ้น อยากกลับบ้าน แต่ยังไม่อยากไปทำงาน..ยังไม่พร้อมทั้งกายและใจ  นอนพักผ่อนหายใจ ฟังเสียงคลิปของเธอ อ่านข้อความของเธอ  ซ้ำไปซ้ำมา ก่อนที่จะตัดสินใจลบทั้งหมด

ใครๆที่เห็นภาพก็โทรมาปลอบเป็นระยะ บอกว่าฉันจะได้ตาสว่างซะที....กรรมที่มีต่อเธอคงหมดลงเพียงเท่านี้  ฉันไม่รู้เหมือนกันว่าวันข้างหน้า หากเธอผิดหวัง ไม่มีใคร แล้วกลับมาหาฉันอีก วันนั้นฉันยังพร้อมที่จะรับเธอมาอยู่ในความรู้สึกหรือไม่...เป็นเรื่องของอนาคต

แต่...ณ.วันนี้ เวลานี้  หากฉันตัดใจจากเธอเร็วเท่าไร  เป็นผลดีต่อตัวฉันเท่านั้น  ฉันนั่งมองดูของต่างๆที่เตรียมไว้ให้เธอ โชคดีที่ยังไม่ได้เอาไปให้ ...

ลาก่อน...ความโง่ของฉัน

 

วันจันทร์หน้าฉันจะไปทำงาน ทำงาน ทำงาน เพื่อไม่ให้มีเวลาว่าง

     Share

<< ท้อแท้ แต่ไม่ท้อถอยเริ่มต้น..อีกครั้ง >>


Posted on Fri 25 Nov 2011 15:12

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh