Calendar
 
  Last Diary
 
น้อยใจ
กลับบ้าน
เหมือนจะดี
ใกล้หมอ
อาการ
ศิริราช
อาทิตย์
หวังว่าจะดีขึ้น
เครียดสุขภาพ
ลาป่วย
ลาป่วย
ผื่นกลางดึก
3 มิย.56
2 มิย.56
เริ่มอีกครั้ง
ยังอยู่...
เริ่มต้น..อีกครั้ง
อ่อนแอ...เข้มแข็ง
ท้อแท้ แต่ไม่ท้อถอย
ที่สุด
วุฒิภาวะพิการ
เย้ๆ
หยุด...วันสุดท้าย
รอลุ้น
แน่ใจหรือ?
11-11-11
ปีแรก...
;วิถี..คนป่วย
เบื่อ...ที่สุด
ยังนอนป่วย
อาการดีขึ้น
ปอด..ป่วย
ฝืน...
มา..ทำงาน
ลาป่วย..วันที่ 2
ลาป่วย
เบื่อออออออออออ
หลับยาว
ตะลุยกรุง
  Favourite Diary
 
  Counter
       


  ที่สุด  

ตึ๊บ...ตึ๊บ..และ ตึ๊บ...ไม่ใช่ ตับ ตับ ตับ อิอิ

เมื่อวาน...ก็ยังส่งข้อความโต้ตอบกัน...จนกระทั่งข้อความที่ได้รับจากเธอประมาณสามทุ่มกว่า ว่า ออกจากโรงพยาบาลหรือยัง...ไประยองหรือเปล่า...

 

ฉันตอบไปว่า...ไม่มีความจำเป็นต้องไป เชิญตามสบาย...ที่ตอบไปแบบนั้นเพราะไม่เข้าใจว่า ทำไมเธอถามบ่อยจังเลย  เธอจะให้ใครก็เรื่องของเธอ ไม่เห็นต้องมาเซ้าซี้ถาม..

 

และฟางเส้นสุดท้าย ก็ขาดผึง....หลังจากได้ข้อความว่า  “......ขอโทษที่รบกวน”

 

และก็ตามด้วยข้อความที่ฉันส่งไปอีก 3 ข้อความ.” ...ประมาณว่ามันจบลงแร่ะ เพราะตัวเธอเอง       นับจากนี้ไม่จำเป็นต้องทำอะไรดีดีเพื่อเธออีกต่อไป….”

 

เงียบ....ไร้การตอบกลับตั้งแต่เมื่อคืน จนถึงขณะนี้....ยอมรับนะว่าเจ็บเหลือเกิน  แต่...ทบทวนดูซ้ำแล้วซ้ำเล่า...มันไม่มีประโยชน์ ยิ่งช่วงที่ไม่สบายคิดอะไรฟุ้งซ่าน...การสื่อสารช่วงนี้ผ่านทางข้อความตลอดตั้งแต่วันที่ 3 พ.ย. จนถึงเมื่อวาน  ที่เกิดเหตุ

 

ถ้าถามฉัน...ว่าเหตุเป็นเพราะอะไร ทำไมเพิ่งทนไม่ได้ ทั้งๆที่เธอก็เป็นแบบนี้มาตั้งแต่เริ่มต้น....อาจจะเป็นเพราะว่าวันลอยกระทงช่วงที่ฉันไม่สบาย ฉันรอข้อความเธอทั้งวัน.....รู้ว่าเธอต้องไปโน่นไปนี่  เพียงแค่ช่วงเวลาไม่ถึงนาที ไม่มีเวลา ถามข่าวคราวฉันบ้างเลยรึ

 

มานนนนนนนนนก็เลยโยงไปเรื่องโน้นเรื่องนี้ สารพัด ตามประสาคนฟุ้งซ่าน....ถ้าวันลอยกระทงเธอส่งข้อความมาตามปกติ  ฉันก็คงยังต้องใช้คำว่าทนที่จะรู้สึกดีดีกับเธอไปอีกไม่รู้นานเท่าไร 5555+

 

วันนี้ก็มองโทรศํพท์ตลอด อ่านข้อความครั้งแล้วครั้งเล่า ฟังข้อความเสียงที่เคยคุยกัน  ใจมันวูบเหมือนกันนะ.....

 

แต่...ชีวิตต้องเดินต่อไป  ไม่วันนี้ ก็ต้องวันหน้า...ผ่านอะไรมาตั้งเยอะ อีกเรื่องหนึ่งทำไมจะผ่านไปไม่ได้ล่ะ.....ห่วงตัวเราเองให้มากที่สุด  อยู่ให้ได้เหมือนเมื่อก่อนที่ไม่มีใครในความรู้สึก (ส่วนข้างกายไม่เคยมีอยู่แว๊ว 5555+)

 

ยัยบ๊องส์เอ๋ยยยยยย

     Share

<< วุฒิภาวะพิการท้อแท้ แต่ไม่ท้อถอย >>


Posted on Thu 17 Nov 2011 13:25

wh0cd688813 <a href=http://singulair.us.com/>singulair online</a> <a href=http://vasotec.us.com/>buy vasotec</a> <a href=http://levitraonline.us.com/>Levitra Online</a> <a href=http://clomid365.us.com/>cheapest clomid</a> <a href=http://robaxin365.us.com/>more hints</a> <a href=http://torsemide.us.com/>torsemide</a> <a href=http://trazodone2016.us.com/>trazodone online</a> <a href=http://viagra2016.us.com/>Viagra Pharmacy</a>
Billywhopy   
Mon 30 Jan 2017 17:33 [2]
 

Ah, i see. Well th'ats not too tricky at all!"
Addriene   
Tue 11 Oct 2016 19:22 [1]
 

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh