Calendar
 
  Last Diary
 
เริ่มอีกครั้ง
ยังอยู่...
เริ่มต้น..อีกครั้ง
อ่อนแอ...เข้มแข็ง
ท้อแท้ แต่ไม่ท้อถอย
ที่สุด
วุฒิภาวะพิการ
เย้ๆ
หยุด...วันสุดท้าย
รอลุ้น
แน่ใจหรือ?
11-11-11
ปีแรก...
;วิถี..คนป่วย
เบื่อ...ที่สุด
ยังนอนป่วย
อาการดีขึ้น
ปอด..ป่วย
ฝืน...
มา..ทำงาน
ลาป่วย..วันที่ 2
ลาป่วย
เบื่อออออออออออ
หลับยาว
ตะลุยกรุง
มัน..มาแล้ว
ท่วมแล้ว
หดหู่
เลื่อนลอย
ลืมตัว...อีกแล้ว
กาแฟ...สุกี้
ย่ำ..กรุง
ผ่าไฟแดง
สมอง และ หัวใจ
ธรรมะ...ชนะทุกสิ่ง
สองความรู้สึก
เพลีย...แต่ยังยิ้มได้
ยังดี..ที่ได้เจอ
เดินทางไกล
  Favourite Diary
 
  Counter
       


  มา..ทำงาน  

เช้านี้...สภาพร่างกายพอไหว  ตัดใจลุกขึ้นกระดึ๊บไปใส่บาตรและก็ซิ่งแมงกะไซด์มาทำงาน โดนลมเยอะไปหน่อย ..อาการหอบเลยกำเริบ...แต่ก็ยังไหว  นั่งพิมพ์งานอย่างเดียว ไม่ค่อยได้เสวนากับใคร เพราะว่าเสียงยังไม่มี..ยิ่งพยายามพูดยิ่งไอ  ไอมากๆ ก็หอบ  แต่ไม่ได้หอบรักไปฝากใครนะ อิอิ

ดูสภาพตัวเองแล้ว  ร่างกายไม่น่าจะหายทันวันเสาร์นี้ แต่จิตใจพร้อมที่จะขึ้นเครื่องไปเชียงใหม่  ปล่ะเปล่านะจ๊ะไดฯจ๋า ไม่ใช่ไม่เจียมสังขาร แต่จะให้ทำไง  จองไว้แล้ว จะยกให้ใครฟรีๆเหรอในเมื่อตั้งใจไปไหว้พระ และก็...ตั้งใจที่จะบอกบางอย่างกับใครบางคน อีกครั้งเท่านั้นเอง

คนที่จะขอตั๋วก็ไม่ได้สนิทหรือคุ้นเคยจนต้องใจดีขนาดยกให้ฟรีนี่นา ....

          อีกตั้ง 2 วันอาการอาจจะดีขึ้นก็ได้...หลังจากเคาะปอดรู้สึกว่าหายใจได้โล่งขึ้น ไอและหอบเป็นช่วงๆ มิได้เป็นหลินฮุ่ยนะจะบอกให้

         

          เวลาที่ร่างกายแย่  สภาพจิตใจก็แย่ตามทุกครั้ง  ทั้งๆที่พยายามตั้งสติว่ากายป่วยใจไม่ป่วยแล้วสินะ...แต่บางครั้งยากที่จะทำจริงๆ  ยิ่งเวลาที่รู้สึกโดดเดี่ยว...ยิ่งกระเจิง

 

 

          เมื่อวานก็เข้าใจนะว่าคุณเธอต้องเดินทาง...กว่าจะโทรมาได้ก็ค่ำ...ฉันเลือกที่จะไม่รับ และก็ส่งข้อความกลับไปว่า “ไม่รบกวนเวลาคุยกับแฟนๆและเพื่อนๆอย่าสนใจคนป่วยเลยนะ” ....มีข้อความกลับมาว่า “เป็นห่วงนะรู้ป่าว”....

          ฉันส่งไปอีกว่า  “มีเวลาคุยกับคนโน้นคนนี้...เล่นเกมส์ ฯลฯ แต่ไม่มีเวลาโทรมา นี่หรือห่วง” เงียบบบบบบ   ฉันปิดๆ เปิดๆ โทรศัพท์  จนกระทั่งตื่นมาตี 4 กว่าๆ เปิดโทรศัพท์  มีข้อความเข้าคุณเธอบอกว่าตื่นมาเข้าห้องน้ำ....เริ่มใจอ่อน แต่ก็ยังน้อยใจนะ

          สายนี้มีข้อความถามอาการ ฉันยังไม่พร้อมจะคุยด้วย...

          เฮ้ออออออ ทำไมเป็นแบบนี้นะเนี่ยยยย  ใจหนึ่งก็อยากคุย อีกใจหนึ่งก็ไม่อยากฟังคำแก้ตัว ทั้งๆที่จริงก็เป็นสิทธิ์ของเธอ...ที่จะทำไรกับใคร...ยัยบ๊องส์ลืมตัวอีกแล้วนะเนี่ยยยยยยยยย

     Share

<< ลาป่วย..วันที่ 2ฝืน... >>


Posted on Thu 3 Nov 2011 10:41

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh