Calendar
 
  Last Diary
 
เบื่อ...ที่สุด
ยังนอนป่วย
อาการดีขึ้น
ปอด..ป่วย
ฝืน...
มา..ทำงาน
ลาป่วย..วันที่ 2
ลาป่วย
เบื่อออออออออออ
หลับยาว
ตะลุยกรุง
มัน..มาแล้ว
ท่วมแล้ว
หดหู่
เลื่อนลอย
ลืมตัว...อีกแล้ว
กาแฟ...สุกี้
ย่ำ..กรุง
ผ่าไฟแดง
สมอง และ หัวใจ
ธรรมะ...ชนะทุกสิ่ง
สองความรู้สึก
เพลีย...แต่ยังยิ้มได้
ยังดี..ที่ได้เจอ
เดินทางไกล
มื้อแรก
ยอม...ยกธงขาว
1...พรรษา
เร็วเกินคาด
หักดิบ
เลือก...ที่จะทรมาน
เพียงเสี้ยว..นาที
หลอก...ตัวเอง
อยากรู้..แต่ไม่อยากถาม
ห่วง..ใจจะขาด
สังคม...น่าเบื่อ
เพี๊ยน..ปล่ะเนี่ยย
ลุ้น..เพื่อเธอ
เดิม..เดิม
  Favourite Diary
 
  Counter
       


  สมอง และ หัวใจ  

              เมื่อวานหัวหน้าไม่อยู่ทำงานด้วยความสบายใจสุดๆ แต่ไม่ค่อยได้งานเท่าไร มัวแต่ดูข่าวน้ำท่วม..น่าสงสาร  ไม่รู้ว่าถ้าเกิดกับตัวเอง จะเข้มแข็งได้อย่างนี้ไหม  ธรรมะทุกบททุกตอนจะนำยั้งสติ ได้ทันหรือเปล่าน๊า......

            เลิกงานไปเดินออกกำลังกายได้ตั้งชั่วโมง...รีบบึ่งแมงกะไซด์กลับบ้านไปดูบอลเอฟเอแทบ   ไม่ทัน  ผลหลานชายแพ้บางกอกกล๊าส  ตกรอบ 

          ดูทีวี...ไปเรื่อย  ไม่รู้ว่าจิตไปตกตอนไหนอ่ะ....เธอส่งข้อความมาถามว่าทำไรอยู่...ตอบไป    ว่ากำลังคิดถึงใครบางคน...ตั้งแต่ไม่สบายเธอส่งข้อความมาบ่อยครั้ง  แต่ฉันสิหลอน...ปกติเธอไม่ชอบพิมพ์ข้อความ...ฉันถามเธอว่า ไม่สะดวกโทรหรือไง ต้องส่งข้อความ...

          “ไม่สะดวก”  คำนี้....ทำให้ฉันต้องนั่งทบทวน วันที่เดินทางไปร้อยเอ็ด  ไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใครที่เธอออกมาเอาของ ฉันบังเอิญได้เห็น...แต่ก็ไม่กล้าถาม  และก็คงไม่มีสิทธิถาม..คิดเรื่องนี้น้ำตาก็พังทลายสุดจะห้าม  เมื่อเธอโทรมาอีกครั้งฉันกดสายทิ้งและส่งข้อความไปบอกว่า “พักผ่อนเถอะนะ สภาพจิตใจยังไม่พร้อมจะคุย...ฝันดีคับ”

 

          สมองสั่งฉันว่า...ระหว่างเราไม่มีความเป็นไปได้ ไม่มีความเหมาะสม ไม่คู่ควร...ความรักอย่างเดียวที่ฉันมี มันไม่สามารถทำให้เธอก้าวผ่าน...อุปสรรคทุกอย่างมารู้สึกดีดีกับฉันได้...ฉันถามตัวเอง  ว่าพร้อมหรือยัง ที่จะเดินจากเธอ.....สมองตอบยังไม่ลังเล น่าจะพร้อมตั้งนานแล้วนะ  5555+

          หัวใจสิ...มันยังร่ำร้องที่จะห่วงใยเธอ อยากได้ยินเสียงเธอแม้เพียงวันละ 1-2 นาที ไม่ใช่ฉันจะรั้งความเจ็บปวดให้อยู่กับฉันไปตลอดนะ ...ฉันแค่รอเวลาให้ถึงวันที่ 5 พย. เท่านั้นเอง ฉันจะได้กลับไปเชียงใหม่  ไปพักที่..ที่ความรู้สึกฉันมีเธอเข้ามาในหัวใจ  ความสุขที่ฉันคิดไปเองคนเดียว กับการที่มีเธอไปเดินเคียงข้างที่ถนนคนเดิน...และก็มานั่งอยู่เป็นเพื่อน จนถึงเวลาที่เธอต้องไปนอน...พอเช้าวันรุ่งขึ้นไปสนามบินเดียวกัน  แต่ขึ้นคนละสายการบิน ...แยกกันคนละทาง...ห่างกันแค่เอื้อม แต่เธอไม่เห็นฉัน

และก็ได้มาเจอกันที่อนุสาวรีย์ เพื่อพาเธอไปซื้อของ ..จนกระทั่งส่งเธอขึ้นรถ

          แค่เพียงเวลาที่ได้เดินเคียงกันไม่กี่ชม.  ทำฉันเป็นได้ขนาดนี้เชียวเหรอ 5555+

 

เมื่อถึงวันที่ 5 ฉันจะถามเธออีกครั้งว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอรับรู้ถึงความรู้สึกต่างๆที่ฉันมีให้เธอบ้างไหม...แค่นั้นแร่ะ  เพราะฉันคงถามต่อไปไม่ได้ว่า เธอมีความรู้สึกให้ฉันบ้างไหม...คำถามนี้ฉันรู้คำตอบดีอยู่แล้ว..เพียงแต่ฉันจะบอกเธอว่า.....ฉันพร้อมที่จะยอมเจ็บปวดอีกครั้งกับการเดินจากเธอมาตลอดไป....นี่คือสิ่งที่ฉันตั้งใจ....ที่จะทำตามที่สมองสั่ง

 

 

บ่ายวันนี้เธอก็โทรมาอีก...ถามว่าเป็นไร  ฉันตอบว่าแค่เครียดนิดหน่อย เลยไม่อยากคุยให้เธอไม่สบายด้วย (ทำยังกะเธอเคยมาไม่สบายใจกับฉันอ่ะ  5555+)

 

 

เช้านี้ตื่นสายและยุ่งกับหลายๆเรื่อง โดยที่ไม่ได้ใส่บาตร เพราะฉะนั้นเย็นนี้ต้องไปสวดมนต์ให้ได้  ตั้งใจ ตั้งใจและตั้งใจ ขออย่ามีมารใดๆมาขัดขวางด้วยเถิด....สาธุ

 

บ่น บ่น และก็บ่น

     Share

<< ธรรมะ...ชนะทุกสิ่งผ่าไฟแดง >>


Posted on Thu 20 Oct 2011 14:49

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh