Calendar
 
  Last Diary
 
เพลีย...แต่ยังยิ้มได้
ยังดี..ที่ได้เจอ
เดินทางไกล
มื้อแรก
ยอม...ยกธงขาว
1...พรรษา
เร็วเกินคาด
หักดิบ
เลือก...ที่จะทรมาน
เพียงเสี้ยว..นาที
หลอก...ตัวเอง
อยากรู้..แต่ไม่อยากถาม
ห่วง..ใจจะขาด
สังคม...น่าเบื่อ
เพี๊ยน..ปล่ะเนี่ยย
ลุ้น..เพื่อเธอ
เดิม..เดิม
สุดท้ายของปีงบประมาณ
กายเสื่อม..จิตทรุด
ทรมาน
ตั้งใจ...อีกแว๊วว
จี๊ด..แต่ไม่เจ็บ
HBD
บันทึกกรรม
ใจอ่อน ...อ่อนใจ
เรื่องเดิมๆ
อีกแล้ว...ยัยบร้า
หลับปุ๊ย
เพลงไม่มีอะไรจะคุย
AF8
ไม่มีเหตุผลจะรัก
ศุกร์อีกแล้ว
อ้างว้าง
รถคันแรก
เจ็บแต่จบ
เริ่มต้น...วันที่ไม่มีเธอ
เหตุผล & ความรู้สึก
เหงา
วัดใจ ..ไร้ใจ
  Favourite Diary
 
  Counter
       


  ทรมาน  

หลังจากเลิกงาน..ซิ่งแมงกะไซด์พร้อมเสื้อกันฝน เพื่อจะไปสวดมนต์ที่วัด....ไปได้สักระยะมีป้ายบอกให้ใช้ทางเบี่ยงทางกำลังซ่อม...(ทั้งๆที่เขาประกาศว่าให้ใช้อีกเส้นทาง แต่พี่ที่ทำงานบอกว่าแมงกะไซด์น่าจะไปได้ 555) ขี่ไปเรื่อยๆตามทางเลี่ยง  ไหงกลับมาที่ทำงานอีก  ขำไม่ออกเลยอ่ะ      ที่สำคัญสายตาหลายๆคู่ที่ตามกันไปมองแล้วอมยิ้ม...ประมาณว่ายัยบ๊องส์เอ๋ย ไม่มีฝนสักกาหน่อยไปเปียกมาจากไหนเนี่ยย   “ฝนตกไม่ทั่วฟ้า ห่างกันแค่ไม่กี่ กม. นี่แร่ะความยุติธรรมถึงได้หาไม่ค่อยได้ ขนาดเทวดาท่านยังปัสสาวะไม่ทั่วเลยอ่ะ อิอิ  “

          ถึงศาลา....เงี๊ยบบบบ เงียบ  เพราะว่าย้ายศาลาสวด..ไปรออีก 1 ชม. ตั้งใจแล้วก็ต้องรอเนอะ สวดเสร็จฝนตกอีก...ขี่รถตากฝนเหมือนเดิม  และแล้ว...ก็เป็นจุดเริ่มต้นของความทรมาน...

 

          ปวดแขนทั้งสองข้าง ปวดแบบสุดๆ...จนน้ำตาร่วง  พยายามหาสาเหตุว่าจากอะไร สวดมนต์แผ่เมตตา...ไม่ดีขึ้น จนต้องหม่ำยาแก้ปวดอย่างแรง...หลับได้บ้างเป็นพักๆ  กลัวแม่จะได้ยินเสียงร้องไห้ ต้องล๊อกประตุ...ผ่านไปครึ่งคืน ...แขนขวาเริ่มบรรเทา แต่แขนซ้ายยังคงปวดจนถึงเช้า       จับแฮนด์แมงกะไซด์ไม่ได้เลยอ่ะ.....  ไปหานักกายภาพ confirm ว่า ...”คงเป็นอาการต่อเนื่องของกระดูกต้นคอที่เสื่อมแร่ะ”   เฮ้ออออ เย็นนี้ต้องไปดึงคออีกแร่ะ....ทรมานนนนนนน  แต่ถ้าทำแล้วดีขึ้นก็คงต้องทน  ทน และทน *-*

 

          เรื่องราวของคุณเธอ..ก็โทรมาเป็นระยะ พูดเรื่องเดิมๆว่าจะทำโน่นทำนี่ ...”ให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์ละกัน....จบด้วยประโยคที่ว่าเงินไม่พอให้ที่บ้าน  เลยส่งข้อความไปว่า“...ทำยังกะเค้ามีแท่นพิมพ์แบ็งค์ได้เองนะ” ...แต่ก็อย่างที่บอก...อะไรที่ทำให้เขาสบายใจ...ถ้าไม่เดือดร้อนจนเกินไปจะพยายามทำให้ดีที่สุด...เพื่อที่จะได้รู้ว่าเธอจะตั้งต้นเป็นคนดี..ได้จริงหรือไม่....เขาบอกว่า..จะลงเรียนอีก  ฉันเลยย้อนไปว่าเรียนไรคงไม่มีปัญหา ยกเว้น ถ้าจะเรียน “เป็นคนดี” คงยากหน่อยสำหรับคุณ  5555+

 

          น้ำเสียงที่โทรมาดูสดชื่นเหลือเกิน ต่างกับสัปดาห์ก่อนที่วิ่งโร่หาเงินให้เจ้าหนี้พนัน...แต่หลังจากนั้น ตอนเช้า...ฉันได้ข่าว ว่าฝนกระหน่ำ น้ำป่าซัด  จนป่านนี้ขณะที่พิมพ์ไดอารี่ยังติดต่อเขาไม่ได้เลย  (เมื่อคืนเขาบอกว่าจะขับรถเข้ามาตัวเมือง แต่น้ำมากเหลือเกิน เจอแต่รถหล่นน้ำต้องลงไปช่วย )   ขอให้เขาปลอดภัยละกัน...สาธุ

     Share

<< ตั้งใจ...อีกแว๊ววกายเสื่อม..จิตทรุด >>


Posted on Wed 28 Sep 2011 10:21

กลับมาที่ไดฯอีกครั้งเเล้ว คิคิ หนูคิดถึงที่สุดเลยคะรู้ไหมๆๆๆ เป็นกำลังใจให้เสมอนะคะ
memoriesamoris   
Wed 28 Sep 2011 14:25 [1]

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh